تمام غصه ها از همان جایی آغاز می شوند که، ترازو بر می داری می افتی به جان دوست داشتنت . انـدازه مـی گـیـری ! حسـاب و کـتـاب مـی کـنـی ! مقـایـسـه مـی کـنـی ! و خدا نـکـنـد حسـاب و کـتـابـت بـرسـد بـه آنـجـا کـه زیـادتر دوستش داشته ای ، کـه زیـادتـر گذشـتـه ای ، که زیـادتـر بـخـشـیـده ای ، به قـدر یـک ذره ، یک ثانیه حتی ! درست از همانجاست که توقع آغاز می شود و توقع آغاز همه ی رنج هایی است که ما می بریم…!

اواخر اذر ماه امسال 11نفر از بچهای کلاس تو دانشگاهدور هم جمع شدیم جای اونایی که نتونستن بیان خیلی خالی بود.رفتیم دانشکده پیراپزشکی گشتیم و زیر درخت بید بوفه پیرا نشستیم همون جایی که همیشه جم میشدیم.البته مغازه جابجا شده بود به در ورودیه پیراپزشکی !پایین پله ها .واس ما محیط غریبی بود. اگه تنهایی میرفتم همون جا میزدم زیر گریه.ولی وقتی چشم به بقیه افتاد احساس کردم بعد از کلاس دکتر بختیاریه و اومدیم ی چایی با هم بخوریم.ی لحظه تو زمان گم شدم...و چقد اون لحظه زیبا بود و طولانی...به قول مریم بغض کردم از شوق...دوستون دارم...امیدوارم بازم از این کارا بکنیم.

بیاموزیم بی قید و شرط عشق بورزیم ،بی قصد و غرض حرف بزنیم،

بی دلیل ببخشیم و از همه مهم تر بی توقع به انسانها محبت کنیم....

می کَنم الفبا را ، روی لوحه ی سنگی واو مثل ویرانی ، دال مثل دلتنگی بعد از این اگر باشم در نبود خواهم بود مثل تاب بیتابی مثل رنگ بیرنگی " حسین منزوی " ... فقط ...سلام...